Samenvatting van het interview met Dr. Mordechai Kedar op 24 oktober 2025
door Howard Flower, ICEJ
In een interview in het programma ‘Straight Up with Danny Seaman’ geeft Dr. Mordechai Kedar, een expert op het gebied van de islam en het Midden-Oosten van de Bar-Ilan Universiteit, een zorgvuldige analyse van het recente akkoord tussen Trump en Netanyahu over Gaza, het veranderende geopolitieke landschap van het Midden-Oosten en de strategische uitdagingen op lange termijn die de politieke islam met zich meebrengt.
Zorgen over het akkoord tussen Trump en Netanyahu
Dr. Kedar’s primaire beoordeling van het nieuw tot stand gekomen akkoord over Gaza is er een van twijfel. Hij baseert zijn scepsis op een principe uit de organisatie-sociologie: hoe meer partijen bij een project betrokken zijn, hoe kleiner de kans op succes. Hij wijst erop dat bij het akkoord over Gaza tal van actoren met tegenstrijdige belangen betrokken zijn, waaronder Israël, Hamas, Egypte, Saoedi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten, Qatar, Turkije en de Verenigde Staten.
Hij benadrukt een fundamentele kloof tussen deze partijen. Aan de ene kant willen Turkije en Qatar de heerschappij van Hamas in Gaza behouden. Aan de andere kant willen Saoedi-Arabië en de VAE, als vijanden van de Moslimbroederschap, Hamas uit de macht zetten. Nu Amerika en Israël hun eigen specifieke doelstellingen aan deze mix toevoegen, voorspelt Dr. Kedar interne conflicten, hetzij tussen Hamas en het Saoedi-Emirati-blok, hetzij tussen de Arabische sponsors onderling. Hij is van mening dat de structuur te fragiel is en waarschijnlijk zal instorten wanneer partijen zich terugtrekken omdat hun doelstellingen niet worden bereikt, waardoor Gaza in de nabije toekomst in puin zal liggen.
Hij schrijft de plotselinge bereidheid van Arabische staten om deze overeenkomst aan te gaan toe aan het unieke karakter van de regering-Trump. Hij beschrijft Trump als iemand die onmiddellijke, tastbare resultaten eist, een mentaliteit die volkomen vreemd is aan de geduldige, langetermijngerichte “woestijncultuur” van het Midden-Oosten. Dr. Kedar suggereert dat regionale actoren oppervlakkig gezien meewerken om aan Trumps wens voor een snelle overwinning te voldoen, vooral met het oog op de komende tussentijdse verkiezingen in de VS, en niet uit oprechte toewijding aan een duurzame oplossing.
Veranderingen in het Midden-Oosten en een alternatieve oplossing
De discussie gaat vervolgens over de bredere veranderingen in de regio sinds het begin van de oorlog. Dr. Kedar merkt op dat Israël de machtsverhoudingen in het Midden-Oosten drastisch heeft veranderd door resoluut op te treden tegen Iraanse dreigingen en zijn proxies, waaronder Hamas en de Houthi’s. Dit heeft echter een machtsvacuüm gecreëerd dat nu wordt opgevuld door concurrerende soennitische machten, namelijk een blok van Turkije en Qatar versus een blok van Saoedi-Arabië, Egypte en de VAE. De toekomst van Gaza hangt volgens hem af van de uitkomst van deze strijd, die kan resulteren in een welvarende entiteit of een voortdurend broeinest van militante activiteiten.
Wat betreft de toekomst van Judea en Samaria (de Westelijke Jordaanoever) stelt Dr. Kedar een radicaal alternatief voor het huidige paradigma voor. Hij stelt dat er geen vrede kan zijn zolang het gebied wordt bestuurd door nationalistische (PLO) of islamistische (Hamas) ideologieën, die zich inzetten voor de vernietiging van Israël. Zijn oplossing is het “emiraatmodel”. Hij pleit voor de ontmanteling van de Palestijnse Autoriteit en in plaats daarvan voor de oprichting van onafhankelijke, op clans gebaseerde emiraten in grote steden als Nablus, Jenin en Ramallah, vergelijkbaar met het model van de Verenigde Arabische Emiratenmet o.a. Dubai en Abu Dhabi. Israël zou de plattelandsgebieden en nederzettingen annexeren en vredesakkoorden sluiten met elk afzonderlijk emiraat, waarbij het zou onderhandelen met lokale clanleiders die zich richten op praktisch bestuur en economisch welzijn in plaats van ideologische vernietiging. Hij wijst op clans in Hebron, die al belangstelling hebben getoond voor een dergelijk model en voor toetreding tot de Abraham-akkoorden.
De langetermijnbedreiging van de politieke islam
Het gesprek breidt zich uit naar de mondiale ambities van de politieke islam. Dr. Kedar stelt dat migratie naar westerse landen geen onschuldige demografische verschuiving is, maar een facet van de jihad. Hij legt uit dat de jihad een veelzijdige inspanning is om de suprematie van de islam te vestigen, die kan worden bereikt door middel van verschillende middelen die verder gaan dan geweld (“jihad met het zwaard”). Deze omvatten:
- Dawa: missionariswerk om mensen te bekeren.
- Migratie (Hijra): zich vestigen in niet-islamitische landen om de islam te verspreiden.
- Academische jihad: invloed uitoefenen op universiteiten en intellectuele kringen.
- Economische jihad: initiatieven zoals de BDS-beweging.
- Media-jihad: gebruikmaken van mediakanalen zoals Al Jazeera om de publieke opinie te beïnvloeden.
- Brandstichting-jihad: het vernietigen van kerken, synagogen en bossen.
Hij benadrukt dat islamisten geduldig zijn en werken volgens een tijdschema van tientallen of zelfs honderden jaren, zoals samengevat in het idee uit de Koran dat “Allah met de geduldigen is”. Hij wijst op het expliciete doel van de Moslimbroederschap om de Verenigde Staten te islamiseren en merkt op hoe massale migratie naar West-Europa het nationale buitenlandse beleid al aan het veranderen is – bijvoorbeeld door traditioneel pro-Israëlische landen als Frankrijk en Spanje een anti-Israëlische houding te laten aannemen om hun nieuwe moslimkiezers tevreden te stellen.
Dr. Kedar merkt op dat deze heropleving van het islamisme niet alleen in het Westen plaatsvindt, maar ook in voorheen seculiere moslimlanden zoals Turkije, Iran en Qatar. Hoewel hij een groeiende nationalistische tegenreactie in Europa erkent (met voorbeelden in het Verenigd Koninkrijk, Duitsland en Zweden), blijft hij pessimistisch over de effectiviteit ervan op de lange termijn vanwege de lage geboortecijfers onder de autochtone Europese bevolking.
Conclusie
Tot slot presenteert Dr. Kedar een ontnuchterend wereldbeeld. Hij beschouwt het huidige akkoord over Gaza als een tijdelijk en waarschijnlijk zinloos initiatief, pleit voor een fundamentele herstructurering van het bestuur in de Westelijke Jordaanoever op basis van lokaal clangleiderschap, en waarschuwt voor een geduldige, op meerdere fronten gevoerde jihadistische campagne die gericht is op het bereiken van wereldwijde islamitische suprematie. Hij stelt dat het standvastig behoud van de nationale en religieuze identiteit van Israël een model is voor hoe deze druk kan worden weerstaan, een les die het Westen volgens hem snel moet leren als het zijn eigen culturele en politieke toekomst wil behouden.
Gerelateerde links:
