Door Eli Kenin, onafhankelijk schrijver, onderzoeker en vertaler in Jeruzalem<\/p>\n\n
Het Hof voert juridische acrobatiek uit om Isra\u00eblische leiders aan te klagen terwijl het zijn plicht verzaakt om de dictator van Venezuela voor het gerecht te brengen<\/p>\n\n
The International Criminal Court\u2019s logo displays a scale nestled between two olive branches symbolizing the balance between justice and peace. Each year, on July 17th, the ICC celebrates the signing of The Rome Statue<\/em> in 1998, the international treaty that established it, with themes such \u201cbuilding a more just world\u201d and \u201ca world without impunity.\u201d Yet, twenty-two years after the court began to function in 2002, Karim Khan, the current chief prosecutor, has issued an arrest warrant for Israel\u2019s democratically elected Prime Minster Benyamin Netanyahu while offering near impunity to Venezuelan dictator Nicol\u00e1s Maduro.<\/p>\n\n Ondertussen wordt Khan, een Engelse advocaat van Pakistaanse afkomst, beschuldigd <\/a>van seksuele intimidatie van een werknemer, terwijl zijn schoonzus <\/a>Maduro vertegenwoordigt voor de rechtbank die hij leidt, een duidelijke schending van de gedragscode van het ICC voor het kantoor van de aanklager.<\/a><\/p>\n\n The International Court of Justice describes itself as \u201cthe world\u2019s first permanent international criminal court.\u201d The ICC is an independent judicial body<\/a> distinct from the United Nations, although the Rome Statute, which is the basis of its creation, was negotiated within the UN. <\/p>\n\n The Court\u2019s power to prosecute is limited by two provisions in the Rome Statute: voluntary adherence to the treaty as a ‘State Party’ and ‘complementarity<\/em>,’ which means that national courts must be incapable of prosecuting an individual before the ICC can step in.<\/p>\n\n De interventie van het ICC in Isra\u00ebl en Venezuela vergeleken<\/strong><\/p>\n\n Nicol\u00e1s Maduro Moros is sinds 2013 president van Venezuela, na de dood van de sterke man Hugo Chavez. Sindsdien heeft hij de macht behouden door een reeks omstreden verkiezingen, waarvan de laatste plaatsvond op 28e<\/sup> juli van dit jaar.<\/a> This time, there is irrefutable evidence that the election was stolen. Caught off guard, Maduro stepped up repression<\/a>, which has been documented since 2014, with the aid of his Cuban and Russian<\/a> allies. Over 7.7 million Venezuelans (20% of the population) have fled<\/a> since 2014, one of the largest displacement crises in the world. <\/p>\n\n In 2021 opende het Internationaal Strafhof formele onderzoeken naar oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid in de Palestijnse gebieden<\/a> (3 maart 2021) en misdaden tegen de menselijkheid in Venezuela <\/a>(3 november 2021). <\/p>\n\n Although the ICC considers the gravity of crimes, it does not prioritize cases based on whether they occur during interstate conflicts, civil wars, or state repression. Venezuela exemplifies the latter, while the Israel\/Palestine conflict is classified as both an international (IAC) and a non-international (NIAC) armed conflict, underscoring its legal complexity. <\/p>\n\n It may appear incongruous to contrast cases that are inherently different. However, given the legal maneuvering required to charge Israeli leaders compared to the simplicity of the Venezuelan case, the International Criminal Court should have already issued arrest warrants for Nicol\u00e1s Maduro and his collaborators. <\/p>\n\n In effect, Venezuela represents a classic case for which the International Court of Justice was created: A State Signatory<\/em> to the Rome Statue with recognized international borders in which specific individuals in governmental positions have allegedly abused its citizens\u2019 human rights and undermined the national court system, leaving them without legal recourse. In addition, the case of Venezuela was referred to the Court by multiple sovereign states, all full members of the United Nations, and signatories of the Rome Statue. <\/p>\n\n Israel is not a signatory of the Rome Statue. However, the International Court of Justice considers that a crime committed on the territory of a Member State gives it jurisdiction to prosecute the offending nation. Since \u201cthe State of Palestine\u201d is a signatory to the Statue, the Court ruled that it can prosecute Israel\u2019s democratically elected leaders. Om dit te doen, was een verdere uitspraak nodig dat het grondgebied van Palestina zich uitstrekt tot “Gaza en de Westelijke Jordaanoever, met inbegrip van Oost-Jeruzalem,” een beslissing die de voorzittende rechter in een panel van drie die het goedkeurde [legal] acrobatiek<\/a> noemde. Although there have been jurisdictional issues in other cases such as Russia\/Ukraine and Myanmar\/Bangladesh, the International Criminal Court has stretched its definitions of both jurisdiction and national sovereignty even further to extend its authority over Israel. <\/p>\n\n The ICC’s slow investigation of Maduro’s human rights violations<\/strong><\/p>\n\n In August 2017, the UN High Commissioner for Human Rights released a detailed report on repression in Venezuela, documenting extrajudicial killings, torture (including beatings, electric shocks, suffocation, and threats of sexual violence), arbitrary detentions, enforced disappearances, and political repression, with women and children among the victims. These findings have been consistently echoed in subsequent investigations into Venezuela\u2019s human rights abuses. <\/p>\n\n In september 2018 ontving het ICC een verwijzing van Canada en vijf Latijns-Amerikaanse landen met het verzoek om een onderzoek in te stellen naar mensenrechtenschendingen in Venezuela sinds februari 2014.<\/p>\n\n Eind 2020 maakte de Organisatie van Amerikaanse Staten melding van 18.000 moorden, 15.000 willekeurige arrestaties en 650 martelingen sinds 2014 in wat zij de ergste humanitaire crisis in de geschiedenis van het continent noemt. Het vernietigende 145 pagina’s tellende rapport: Fostering Impunity: the impact of the failure of the prosecutor of the International Criminal Court to open an investigation into crimes against humanity in Venezuela.<\/em> De hoofdaanklager van het ICC, Karim Khan, concludeerde uiteindelijk in december 2020<\/a> dat er “een redelijke basis was om aan te nemen dat deze misdaden hadden plaatsgevonden”, maar opende pas eind 2021, bijna een jaar later, een formeel onderzoek.<\/a><\/p>\n\n In april 2022, bijna zes maanden na de opening van het formele onderzoek, aanvaardde het Hof het verzoek van Venezuela om zelf een onderzoek in te stellen op grond van artikel 18, lid 2, van het Statuut van Rome, dat de status van het ICC als hof van laatste instantie bevestigt en voorrang geeft aan nationale vervolgingen. Het Hof hervatte het onderzoek pas in maart 2024 na het verwerpen van het beroep van Venezuela dat zijn rechtssysteem het onderzoek onafhankelijk zou kunnen leiden. Dringende oproepen tot actie na de verkiezingen van 28e<\/sup> juli<\/strong><\/p>\n\n On August 8th, Amnesty International called<\/a> Prosecutor Karim Khan’s silence on the Venezuelan crisis \u201calarming.\u201d On September 7th, 31 former Spanish and Latin American leaders urged<\/a> the ICC to issue an arrest warrant for President Nicol\u00e1s Maduro and his associates for crimes against humanity and state terrorism. <\/p>\n\n Onder internationale druk riep Khan op 2e<\/sup> december op tot de vrijlating van minderjarigen die na de verkiezingen in Venezuela werden vastgehouden en waarschuwde hij dat “het principe van complementariteit <\/em>en samenwerking op zijn retour is”. De hoofdaanklager gebruikt deze pijler van het Statuut van Rome al jaren om de autoritaire leider van Venezuela te vertroetelen.<\/p>\n\n The Chief Prosecutor\u2019s faith in Venezuela\u2019s courts is astounding considering that Human Rights Watch reported<\/a> that \u201cThe [Venezuelan] judiciary stopped functioning as an independent branch of government in 2004,\u201d and that \u201cjudicial authorities have been complicit in abuses.\u201d<\/p>\n\n De “Staat Palestina” en het Internationaal Strafhof<\/strong><\/p>\n\n In November 2012, the UN General Assembly granted Palestinians “<\/a>non-member observer state” status<\/a>. The decision did not confirm Palestine as a sovereign nation but allowed it to request membership in international organizations such as the International Criminal Court. <\/p>\n\n Volgens een verklaring van het ICC<\/a>: “Op 1 januari 2015 aanvaardde de regering van ‘De Staat Palestina’ “de jurisdictie van het Internationaal Strafhof over vermeende misdaden gepleegd in de bezette Palestijnse gebieden, inclusief Oost-Jeruzalem, sinds 13 juni 2014.”<\/p>\n\n Hoewel het gebruik van het woord “staat” kan worden gerechtvaardigd als juridische ICC-terminologie die wordt toegepast op alle ondertekenaars, impliceert het voor Isra\u00ebli’s de erkenning van Palestina als soevereine natie.<\/p>\n\n Op 16 januari 2015 begon de toenmalige hoofdaanklager van het ICC, Fatou Bensouda, van Gambiaanse nationaliteit, met een vooronderzoek naar “de situatie in Palestina”, dat in december 2019 werd afgerond<\/a>.<\/p>\n\n Terwijl het onderzoek naar Venezuela gebaseerd was op een verwijzing door zes Statenleden, was de verwijzing om een onderzoek tegen Isra\u00ebl te openen een document van 18 pagina’s,<\/a> ondertekend door Riyad al-Maliki, de minister van Buitenlandse Zaken van de Palestijnse Autoriteit, waarin hij klaagde dat het vooronderzoek van het ICC niet alleen had nagelaten om “misdaden die verband houden met de onwettige bezetting van Palestina te bestraffen, laat staan te onderzoeken, maar dat het de daders alleen maar had aangemoedigd om door te gaan met hun criminele daden”. Het werd ingediend in naam van “de staat Palestina”. <\/p>\n\n Op basis van een verklaring van een autonome entiteit,<\/em> de Palestijnse Autoriteit, die door de VN niet als soevereine staat wordt erkend, bereidde het Internationaal Strafhof dus een onderzoek voor naar een niet-ondertekenende staat, Isra\u00ebl. Op 5 februari 2021, meer dan een jaar later, zou het hof uitspraak doen over de territoriale bevoegdheid van Palestina. <\/p>\n\n Het onderzoek, dat officieel werd aangekondigd in maart 2021<\/a>, had voornamelijk betrekking op vermeende misdaden die dateren van 13 juni 2014, toen noch Isra\u00ebl noch de Palestijnen onder het gezag van het Hof vielen. Daarnaast verdiepte het Hof zich in het Isra\u00eblische nederzettingenbeleid in de bezette gebieden. Het was op instigatie van Arabische staten<\/a> dat het Statuut van Rome het binnenbrengen van een burgerbevolking in bezet gebied tot oorlogsmisdaad maakte. De “vermeende misdaden<\/a>” van juni 2014 “gepleegd in de bezette Palestijnse gebieden” hadden betrekking op de acties van Isra\u00ebl tijdens Operation Protective Edge.<\/em> Net als op 7e<\/sup> oktober 2023 begon het geweld met een terroristische aanval van Hamas, de ontvoering van en moord op drie Isra\u00eblische jongeren op 12e<\/sup> juni. <\/p>\n\n Door toe te treden tot het Internationaal Strafhof wilden de Palestijnen duidelijk niet dat het Strafhof de ontvoeringen of terroristische daden van Hamas zou onderzoeken, maar wilden ze het Strafhof gebruiken als een strategisch wapen tegen Isra\u00ebl.<\/p>\n\n De territoriale bevoegdheid<\/strong><\/p>\n\n Chief Prosecutor Bensouda was convinced that<\/a> “the Court\u2019s territorial jurisdiction extends to the Palestinian territory occupied since 1967, including East Jerusalem and that \u201dwar crimes have been or are being committed there.\u201d However, she sought confirmation due to conflicting views on Palestine’s statehood, its lack of full control over the occupied territories, disputed borders, and the Palestinian Authority’s absence in Gaza\u2019s governance.<\/p>\n\n Op basis van de toekenning van de status van niet-lidstaat<\/em> aan Palestina door de Algemene Vergadering van de VN en haar toetreding tot het Statuut van Rome, oordeelde <\/a>een meerderheid van twee van de drie rechters dat “de territoriale rechtsbevoegdheid van het Hof in de situatie in Palestina<\/em> zich uitstrekt tot de gebieden die sinds 1967 door Isra\u00ebl bezet zijn, namelijk Gaza en de Westelijke Jordaanoever, inclusief Oost-Jeruzalem”.<\/p>\n\n De voorzittende rechter, de Hongaar P\u00e9ter Kov\u00e1cs, merkte op dat resoluties van de Algemene Vergadering van de VN niet-bindend zijn en bracht wat het Hof een “gedeeltelijk afwijkende mening<\/a>” noemde uit.<\/p>\n\n In de huidige uitspraak kan ik de feitelijke regels van het internationaal recht en de feitelijke juridische benadering van de VN met betrekking tot de Palestijnse staat en zijn grondgebied en grenzen waarop het meerderheidsbesluit is gebaseerd, niet identificeren. De kwalificatie “staat die partij is” kan dit feit niet veranderen. Acrobatiek met bepalingen van het Statuut kan de juridische realiteit niet maskeren. Isra\u00ebl en Palestina en het ICC na 7e<\/sup> oktober<\/strong><\/p>\n\n Op 7 oktober 2023 vielen ongeveer 3.000 terroristen van Hamas het zuiden van Isra\u00ebl binnen vanuit de Gazastrook, waaruit Isra\u00ebl zich in 2005 had teruggetrokken, en richtten een bloedbad aan onder de omliggende gemeenschappen en een muziekfestival. Tijdens de aanval werden 1.200 Isra\u00ebli’s gedood, duizenden gewond en 251 gijzelaars ontvoerd. De aanvallers filmden hun gruwelijke daden, waaronder verkrachting, onthoofding, versnijding en de moord op kinderen voor de ogen van hun ouders, met lichaamscamera’s. Isra\u00ebl lanceerde een tegenaanval om raketbeschietingen op zijn grondgebied te stoppen, de terugkeer van de gijzelaars veilig te stellen en toekomstige bedreigingen van Hamas af te schrikken.<\/p>\n\n Begin december 2023 bezocht <\/a>Karim Khan Isra\u00ebl en de Palestijnse Autoriteit in een missie die hij “niet van onderzoekskarakter” noemde. Hij ontmoette de families van de Isra\u00eblische slachtoffers van het bloedbad van 7e<\/sup> oktober en riep op tot de “onmiddellijke” vrijlating van de gijzelaars door Hamas. <\/p>\n\n Daarna ontmoette hij president Mahmoud Abbas en andere Palestijnse functionarissen in Ramallah, waarbij hij het belang benadrukte van zijn eerste offici\u00eble bezoek aan “de staat Palestina”. Na een ontmoeting met de families van Palestijnse slachtoffers zei hij dat “we nooit afgestompt mogen raken door zulk lijden”. <\/p>\n\n Het was een poging om onpartijdigheid te tonen minder dan twee maanden na 7e<\/sup> oktober en iets meer dan een maand nadat Isra\u00ebl zijn grootschalige tegenaanval op de Gazastrook lanceerde. De hoofdaanklager blunderde echter door te verwijzen naar de beoordeling van het Rode Kruis van “de schrijnende humanitaire situatie in Gaza”, zonder te vermelden dat Hamas weigert hen toegang te verlenen tot de Isra\u00eblische gijzelaars, een schending van de Conventie van Gen\u00e8ve. <\/p>\n\n Karim Khan sloot het communiqu\u00e9 af met de hoop dat “dit bezoek mijn eerste, maar niet mijn laatste is aan zowel Isra\u00ebl als Palestina”. In tegenstelling tot zijn vele reizen naar Venezuela, keerde hij niet terug voordat hij op 20 mei 2024 aankondigde dat hij een arrestatiebevel aanvroeg voor de Isra\u00eblische premier Benjamin Netanyahu, de minister van Defensie Yoav Gallant en drie Hamasleiders na een zeven maanden durend onderzoek. De aankondiging kwam op dezelfde dag dat medewerkers van het ICC in Isra\u00ebl zouden arriveren en zouden beginnen aan een reeks ontmoetingen met overheidsfunctionarissen en militaire functionarissen ter voorbereiding op het eerste onderzoeksbezoek van de hoofdaanklager aan Isra\u00ebl. Volgens de Wall Street Journal<\/a> was Isra\u00ebl bereid om te bewijzen dat zijn gedrag tijdens de oorlog in Gaza in overeenstemming was met het internationaal recht. Op vragen over de geplande bijeenkomsten in Isra\u00ebl antwoordde het kantoor van de hoofdaanklager dat het Isra\u00ebl de afgelopen drie jaar ruimschoots de gelegenheid had gegeven “om een dialoog aan te gaan en informatie te verstrekken die relevant is voor het onderzoek naar het gedrag in de Palestijnse gebieden, dat ruim voor de Hamas-aanvallen van 7e<\/sup> oktober en de militaire reactie van Isra\u00ebl begon”.<\/p>\n\n Het Venezuela-onderzoek: een ander tijdsbestek<\/strong><\/p>\n\n Hoewel Karim Khan nooit een offici\u00eble onderzoeksreis naar Isra\u00ebl heeft gemaakt, bezocht hij Venezuela vier keer, waarbij hij president Nicol\u00e1s Maduro en andere leden van de regering ontmoette en zelfs de Nationale Assemblee toesprak. De bezoeken bestreken een periode van 5 november 2021 tot 22 april 2024, bijna twee\u00ebnhalf jaar. <\/p>\n\n Tijdens zijn bezoeken ondertekenden de hoofdaanklager en de Venezolaanse autoriteiten een memorandum van overeenstemming, dat een gezamenlijk werkplan omvatte met daarin “steun voor wetswijzigingen, opleiding van nationale autoriteiten en de ontwikkeling van mechanismen voor versterkte positieve complementariteit”. Tot slot knipte Khan het lint door, waarmee op 22 april 2024 een nieuw kantoor van het ICC kantoor van de aanklager in Caracas werd geopend. <\/p>\n\n Voor een ervaren mensenrechtenadvocaat lijkt Karim Khan ongelooflijk na\u00efef, hij spaart geen moeite om een autoritair regime te hervormen dat heeft geleid tot een economische ineenstorting en een massale migratie die zijn weerga in de geschiedenis van Latijns-Amerika niet kent. <\/p>\n\n De hoofdaanklager beweerde dat Isra\u00ebl de afgelopen drie jaar vele gelegenheden heeft gehad om te reageren op het lopende onderzoek. Het is al meer dan drie jaar geleden dat het ICC een officieel onderzoek startte naar Venezuela en nog steeds zijn er geen arrestatiebevelen aangevraagd. <\/p>\n\n Isra\u00ebl: de kwestie van continu\u00efteit in het onderzoek<\/strong><\/p>\n\n Op 21 november 2024 vaardigde <\/a>het ICC arrestatiebevelen uit voor de Isra\u00eblische premier Benjamin Netanyahu en de voormalige Isra\u00eblische minister van Defensie Yoav Gallant “voor misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden gepleegd van ten minste 8 oktober 2023 tot ten minste 20 mei 2024”.<\/p>\n\n De verklaring geeft duidelijk aan dat de arrestatiebevelen werden uitgevaardigd als reactie op de invasie van Hamas-terroristen in het zuiden van Isra\u00ebl op 7 oktober 2023 en het daaropvolgende tegenoffensief van Isra\u00ebl.<\/p>\n\n While there may be some overlap between the alleged crimes investigated prior to October 7th, the primary accusation of \u201cthe war crime of starvation as a method of warfare\u201d is new and marks the first application of this charge in history. The ICC clearly did not give Israel enough time to invoke the complementary clause<\/em> that allows a state to investigate itself before the request for warrants was made by the prosecutor. <\/p>\n\n While the original referral to investigate Israel was made by the Palestinian Authority, following October 7th, the ICC received referrals from seven Member States. This indicates a notable change<\/a> from the pre-existing investigation. Just Security<\/a>, an online forum at New York University School of Law concluded: <\/p>\n\n Hoewel het verzoek om arrestatiebevelen dat Karim Khan, de huidige aanklager van het ICC, op 20 mei 2024 aankondigde, voortkomt uit dezelfde Palestijnse situatie, heeft het duidelijk betrekking op heel andere gebeurtenissen dan de gebeurtenissen die de voormalige aanklager Bensouda in 2021 introduceerde, en heeft het betrekking op een ander tijdskader.<\/p>\n\n Het ICC hield hier geen rekening mee en gaf er de voorkeur aan om de arrestatiebevelen erdoor te jagen, terwijl het Isra\u00ebl het recht ontzegt om binnen een redelijke termijn te reageren.<\/p>\n\n De kwestie van morele gelijkwaardigheid<\/strong><\/p>\n\n Naast de arrestatiebevelen voor de Isra\u00eblische leiders werd er nog een uitgevaardigd voor Mohammed Diab Ibrahim al-Masri (nom de guerre, Mohammed Deif), de militaire leider van Hamas, die naar verluidt gedood werd door de IDF. Dit cre\u00ebert een morele gelijkwaardigheid tussen de Isra\u00eblische democratie en Hamas, dat door de Verenigde Staten en andere belangrijke democratische naties wordt beschouwd als een terroristische groepering. <\/p>\n\n De kwestie van zelfverdediging<\/strong><\/p>\n\n It took the ICC a year from the beginning of its investigation to issue an arrest warrant for Vladimir Putin regarding the ongoing war between Russia and Ukraine. In that case, Russia was clearly the unprovoked aggressor. <\/p>\n\n Na de ongeprovoceerde aanval van Hamas op Isra\u00ebl voerde de IDF voorzichtig operaties uit om militanten te achtervolgen onder ziekenhuizen waar ze hun operaties uitvoerden en gijzelaars vasthielden. De terroristen gebruikten burgers als menselijk schild en lanceerden raketten vanuit hun huizen. Volgens David Scheffer,<\/a> voormalig Amerikaans ambassadeur-at-large voor oorlogsmisdaden, kreeg Isra\u00ebl onvoldoende gelegenheid “om de manier waarop het oorlog voert in Gaza te rechtvaardigen.”<\/p>\n\n Dit is vooral relevant omdat Isra\u00ebl, een lang gevestigde democratie met een onafhankelijke rechterlijke macht en militair rechtssysteem, niet betrokken had moeten worden bij het ICC, zoals een tweepartijdige groep Amerikaanse senatoren<\/a> in mei opmerkte.<\/p>\n\n Toon van de onderzoeken<\/strong><\/p>\n\n Het contrast in de toon van de communicatie tussen het ICC en zijn hoofdaanklager bij de behandeling van de twee zaken lijkt het respect van de hoofdaanklager voor het autoritaire Venezuela en zijn vijandigheid tegenover het democratische Isra\u00ebl te onthullen.<\/p>\n\n De Venezolaanse autocraat, die door de VN en mensenrechtenorganisaties wordt beschuldigd van moord en gedwongen verdwijningen en door de VS wordt gezocht<\/a> voor narco terrorisme, wordt “Zijne Excellentie” genoemd. Een voorbeeld<\/a>: “Een duidelijke toezegging van Zijne Excellentie President om het Bureau van de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties uit te nodigen om terug te keren naar Venezuela.” Dit kan worden beschouwd als standaard diplomatiek protocol, maar de toon van de memoranda verhult een onderliggende hartelijkheid. Karim Khan “had de eer om de Nationale Vergadering van Venezuela toe te spreken”. Wat voor eer is het om een wetgevend lichaam toe te spreken dat in 2020 frauduleus is verkozen<\/a> volgens de Venezolaanse oppositie en internationale actoren zoals de Europese Unie, de Verenigde Staten, de Organisatie van Amerikaanse Staten en de Lima Groep. <\/p>\n\n Khan was <\/a>“verheugd om een nieuw kantoor van het Bureau van de Aanklager van het ICC in Caracas in te wijden, gericht op complementariteitsactiviteiten en betrokkenheid bij de nationale autoriteiten”.<\/p>\n\n Vergelijk dit met het meer diplomatieke ICC-memorandum <\/a>over de oprichting van een kantoor in Oekra\u00efne in maart 2023 om vermeende Russische misdaden te onderzoeken: “We zijn erg dankbaar voor de samenwerking, steun en hulp die we hebben ontvangen van de regering van Oekra\u00efne en kijken uit naar het versterken van onze samenwerking in de toekomst,”.<\/p>\n\n Gedeelde verantwoordelijkheid versus subtiele vijandigheid<\/strong><\/p>\n\n Wat Venezuela betreft, benadrukt <\/a>Karim Khan de gedeelde verantwoordelijkheid voor het onderzoek naar misdaden tegen de menselijkheid: “Ik ben duidelijk geweest dat de zinvolle realisatie van de visie die in het Statuut is vastgelegd alleen kan worden bereikt door de samenwerking te verdiepen en door waar mogelijk een gemeenschappelijke basis te vinden, zelfs in complexe en uitdagende omstandigheden.”<\/p>\n\n Een dergelijke samenwerking bestond niet in de omgang met Isra\u00ebl.<\/p>\n\n Following his meeting with Venezuela\u2019s chief prosecutor, Khan said<\/a>, \u201cI think there is unity on a central truth: that the dark cloud of suspicion or allegations will not lift without the gentle breeze or winds of credible investigations.\u201d<\/p>\n\n Waarom is het ICC zo mild voor Venezuela en zo hard voor Isra\u00ebl?<\/p>\n\n Een grotere rol voor het ICC?<\/strong><\/p>\n\n Perhaps for Karim Khan, armed conflicts with international implications are more alluring than dealing with an unflamboyantauthoritarian such as Nicolas Maduro. Russia\/ Ukraine and \u201cthe Situation in Palestine\u201d give the chief prosecutor a more global stage and allow him to go beyond the ICC\u2019s goal of \u201cbuilding a more just world\u201d to encompass the very mission of the United Nations<\/a>, \u201cthe maintenance of international peace and security.\u201d <\/p>\n\n Anti-Isra\u00ebl vooringenomenheid?<\/strong><\/p>\n\n Het Internationaal Strafhof is ervan beschuldigd een pro-westerse inslag te hebben omdat het voornamelijk autoritaire niet-westerse leiders heeft vervolgd, vooral in Afrika. Sommigen zien <\/a>het arrestatiebevel voor de democratische leiders van Isra\u00ebl als een poging om dat te doorbreken. Maar als je de vooringenomenheid bekijkt, moet je wel opmerken dat de twee hoofdaanklagers die zich bezighielden met “de situatie in Palestina” moslimgelovig zijn of misschien de anti-Isra\u00ebl vooroordelen koesteren die gemeengoed zijn geworden onder de ontwikkelingslanden bij de VN. <\/p>\n\n Bij het afsluiten van het vooronderzoek verklaarde <\/a>hoofdaanklager Fatou Bensouda: “Ik ben ervan overtuigd dat er oorlogsmisdaden zijn of worden gepleegd op de Westelijke Jordaanoever, inclusief Oost-Jeruzalem, en in de Gazastrook.” Gezien het feit dat het doel van een onderzoek is om de autoriteit van het ICC vast te stellen voor een onderzoek, duidt het impliceren dat misdaden definitief plaatsvinden op vooringenomenheid, vooral omdat het meer dan een jaar duurde voordat het Hof zelfs een uitspraak deed over zijn territoriale bevoegdheid. <\/p>\n\n ****<\/p>\n\n Karim Khan’s mentor was de internationale jurist Muhammad Zafarullah Khan, die de eerste minister van Buitenlandse Zaken van Pakistan was. Als een van de grondleggers van de pas opgerichte moslimnatie pleitte hij in 1947 bij de VN<\/a> fel tegen de oprichting van een Joodse staat in Palestina. Net als zijn beschermeling, die hem zijn “geadopteerde grootvader<\/a>” noemt, was Mohammed een prominent lid van de Ahmadiyya Moslimbeweging. <\/p>\n\n Khan’s gebrek aan sympathie voor de Joodse staat blijkt duidelijk uit zowel zijn daden als zijn woorden. Tijdens zijn hoorzitting over seksueel wangedrag zei de hoofdaanklager: “Als we naar de wereld kijken, zien we een pandemie van onmenselijkheid. Kijk naar Oekra\u00efne, kijk naar Palestina, kijk naar Darfur.” Net als zijn mentor sluit hij Isra\u00ebl uit. <\/p>\n\n Corruptie bij het Internationaal Strafhof?<\/strong><\/p>\n\n In mei werd Khan beschuldigd van seksuele intimidatie van een vrouwelijke medewerker van het ICC. CBS News<\/a> meldde dat senator Lindsey Graham wil weten of de beschuldigingen van wangedrag een rol hebben gespeeld in Khan’s beslissing diezelfde maand om het geplande bezoek van een assistent aan Isra\u00ebl te annuleren en door te gaan met de aanklachten tegen Netanyahu en Gallant wegens oorlogsmisdaden.<\/p>\n\n In september 2024 meldde de Washington Post dat de schoonzus van hoofdaanklager Karim Khan, internationaal strafrechtadvocaat Venkateswari Alagendra, president Nicol\u00e1s Maduro en minister van Binnenlandse Zaken Diosdado Cabello Rond\u00f3n begon te vertegenwoordigen <\/a>voor het ICC. Dit is een duidelijke schending van de gedragscode van de organisatie die vereist dat haar leden zich onthouden van conflicten die kunnen voortvloeien uit “persoonlijke belangen in de zaak, met inbegrip van een echtelijke, ouderlijke of andere nauwe familie-, persoonlijke of professionele relatie met een van de partijen”. Op een verzoek <\/a>in september aan de hoofdaanklager om zich terug te trekken uit de zaak tegen Venezuela is nog geen actie ondernomen. Het lijkt erop dat het Internationaal Strafhof, dat streeft naar “een wereld zonder straffeloosheid”, eerst eens goed in zichzelf moet kijken en schoon schip moet maken voordat het verder gaat met zijn doel om “een rechtvaardiger wereld op te bouwen”.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Door Eli Kenin, onafhankelijk schrijver, onderzoeker en vertaler in Jeruzalem Het Hof voert juridische acrobatiek uit om Isra\u00eblische leiders aan te klagen terwijl het zijn plicht verzaakt om de dictator van Venezuela voor het gerecht te brengen The International Criminal Court\u2019s logo displays a scale nestled between two olive branches symbolizing the balance between justice […]<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":28796,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[167],"tags":[],"topic":[],"class_list":["post-30315","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uitleg"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/thinc-israel.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/30315","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/thinc-israel.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/thinc-israel.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/thinc-israel.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/thinc-israel.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=30315"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/thinc-israel.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/30315\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":30316,"href":"http:\/\/thinc-israel.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/30315\/revisions\/30316"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/thinc-israel.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/28796"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/thinc-israel.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=30315"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/thinc-israel.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=30315"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/thinc-israel.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=30315"},{"taxonomy":"topic","embeddable":true,"href":"http:\/\/thinc-israel.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/topic?post=30315"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}